وول    می  خورد    هنوز    در    بکارتی  نجیب

ژن   قروچه های   شب   با  مهارتی      عجیب

نوش های   پرده در   ،   نیش  های    زهره بر

بی  تفاوت   از    نگاه   ،   از   اراده   بی نصیب

میزنای  زن  کجاست  ای بهشت  برده   هوش

گم شده   نجابتش   ،  در   عفاف  سرخ سیب

باز  می رسی   به صبح   از  فرود   پلک  شب

سر  زده   دو باره ای   ،   صادقانه     از  فریب

 ضرب می شوی به هیج   بار می بری به هر

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ(این مصراع را تو بگو )